FANDOM


  • Το 178ο τεύχος του περιοδικού Μίκυ Μάους που πήρα αυτόν το μήνα, έχει μια ιστορία κόμικ δύο επεισοδίων, που δίνει φόρο τιμής στο πρώτο μεγάλο αριστούργημα επιστημονικής φαντασίας στην ιστορία του κινηματογράφου: το Μετρόπολις του Φριτς Λανγκ!


    Το Μετρόπολις είναι γερμανική δραματική, επική ταινία επιστημονικής φαντασίας, του 1927. Το έργο ανήκει στο είδος του γερμανικού εξπρεσιονισμού. Η σκηνοθεσία έγινε από τον Φριτς Λανγκ, σε σενάριο της Τέα φον Χάρμπου, το οποίο κι αυτό με τη σειρά του βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημά της. Πρωταγωνιστούν οι Άλφρεντ Άμπελ, Γκούσταβ Φρέλιχ, Ρούντολφ Κλάιν-Ρόγκε και Μπριγκίτε Χελμ. Παραγωγός της ταινίας ήταν ο Έριχ Πόμερ και η διανομή έγινε από την UFA. Η ταινία σήμερα θεωρείται πρωτοπόρος τους είδους της επιστημονικής - φαντασίας στις ταινίες, και μάλιστα η πρώτη μεγάλης διάρκειας ταινία τους είδους, που κυκλοφόρησε.

    Η ιστορία εκτυλίσσεται χωρίς σαφή ένδειξη κάπου στο μέλλον. Το περιβάλλον είναι ψυχρό και βιομηχανικό.

    Η υπερπληθυσμική Μετρόπολις χωρίζεται σε δύο κοινωνικές τάξεις που ζουν σε διαφορετικά επίπεδα της πόλης. Η ελίτ των αρχόντων και της αριστοκρατίας ζει στο ανώτερο επίπεδο, ενώ οι εργάτες, τα χέρια που φτιάχνουν την πόλη, ζουν στο κατώτερο επίπεδο, όπου βρίσκονται και οι μηχανές. Οι μηχανές είναι αυτές που καθορίζουν - και "καταβροχθίζουν" - τις ζωές των εργατών. Ο χρόνος, πάντοτε σχετικός, δείχνει να έχει σταματήσει για τους κατοίκους της "άνω" πόλης, ενώ για τους εργάτες αποτελείται μόνο από το ατελείωτο δεκάωρο της κάθε βάρδιας τους. Οι ολοκληρωτικές πολιτικές και οι οικονομικές δομές της κοινωνίας, καταγράφονται με ακρίβεια σε μια πόλη που γίνεται, τελικά, εφιαλτική.

    Ο Γιόχαν Φρέντερσεν είναι ο Άρχοντας της Μετρόπολις. Δεν διευθύνει απλώς, αλλά εξουσιάζει την πόλη. Ο χαρακτήρας του κατά πολλούς είναι ένας συνδυασμός του (Σαιξπηρικού) Ριχάρδου Γ' και του Αδόλφου Χίτλερ. Η ομοιότητα του με τον Χίτλερ αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς ότι η ταινία δημιουργήθηκε στην προ-Χιτλερική Γερμανία.

    Ταυτόχρονα, στην ταινία υπάρχουν αρκετοί βιβλικοί συμβολισμοί. Ο ίδιος ο Φρέντερσεν παραλληλίζεται με Αιγύπτιο φαραώ του οποίου οι σκλάβοι φτιάχνουν τις πυραμίδες. Σε ερώτηση του γιου του, γιατί φέρεται τόσο άσχημα στους εργάτες απάντα "είναι τα χέρια τους που χτίζουν τη Μετρόπολις".

    Η γυναίκα - καταλύτης, ονομάζεται "Μαρία" και η πρώτη φορά που εμφανίζεται είναι στις κατακόμβες της πόλης, όπου περιβαλλόμενη από ξύλινους σταυρούς, "κηρύττει" στους εργάτες. Τους μιλάει για ένα παρόμοιο κατασκεύασμα με τη Μετρόπολις, τον Πύργο της Βαβέλ, ενώ ταυτόχρονα ο θεατής βλέπει τις συνθήκες εργασίας των εργατών που προσομοιάζουν με αυτές των στρατοπέδων συγκέντρωσης.


    Τι λένε οι δημιουργοί του κόμικ:

    "Ενενήντα χρόνια μετά από την πρεμιέρα της ταινίας, η πόλη και οι κάτοικοί της έχουν ακόμα μοναδική οπτική δύναμη. Εξερευνήσαμε τους δρόμους της με δέος και σεβασμό και ο Πάολο έδωσε, για άλλα μια φορά, καταπληκτική δουλειά. Σκοπός μου ήταν να κάνω τους ήρωες μιας βωβής ταινίας να μιλήσουν... Ελπίζω οι φωνές τους, χάρη στον Μίκυ, τον Γκούφυ και την Μίννι να σας φανούν οικείες!"
    ΦΡΑΝΤΣΕΣΚΟ ΑΡΤΙΜΠΑΝΙ σεναριογράφος

    "Ήμουν παιδί όταν είδα για πρώτη φορά λίγες σκηνές από την ταινία Metropolis του Φριτς Λανγκ, σε ένα πασίγνωστο βίντεο κλιπ στο οποίο οι μουσικοί πετούσαν ανάμεσα στους ουρανοξύστες της Μητρόπολης. Θυμάμαι ακόμα πόσο δέος και θαυμασμό ένιωσα! Ήθελα να κάνω κι εγώ αυτό το απίστευτο ταξίδι. Τρεις δεκαετίες αργότερα, τα κατάφερα, σχεδιάζοντας αυτή την ιστορία!"
    ΠΑΟΛΟ ΜΟΤΤΟΥΡΑ σχεδιαστής

    Το συνιστώ το κόμικ αυτό ανεπιφύλακτα!

    https://inducks.org/story.php?c=I+TL+3189-1

      Loading editor
    • Είναι ένα σεναριακό και σχεδιαστικό αριστούργημα του απίστευτου διδύμου Αρτιμπάνι-Μοττούρα! Κακώς μπήκε στο ΜΜ και όχι στο ΚΟΜΙΞ, αλλά με ευχαρίστησε ιδιαίτερα το γεγονός ότι συνοδευόταν από αφιέρωμα, ακόμα και μονοσέλιδο, αλλά και το όμορφο ιταλικό εξώφυλλο. Και στην τελική μετράει που τη διαβάσαμε στα ελληνικά και όχι το περιοδικό στο οποίο μπήκε... Ακόμα, βγήκε στην Ιταλία φέτος! Δεν πέρασε ούτε χρόνος!!! Συνεπώς, με άφησε γενικά θετικά έκπληκτο το ΜΜ 178 και με έκανε να θέλω να δω και το πρωτότυπο έργο κάποια στιγμή.
      Cool

        Loading editor
    • Είδα ότι ο σκιτσογράφος του κόμικ αυτού δούλεψε σε ιστορίες του ΚΟΜΙΞ, και γι' αυτό έφτιαξα άρθρο για αυτό!

        Loading editor
    • Nick mick wrote: Είδα ότι ο σκιτσογράφος του κόμικ αυτού δούλεψε σε ιστορίες του ΚΟΜΙΞ, και γι' αυτό έφτιαξα άρθρο για αυτό!

      Και καλά έκανες!

        Loading editor
    • Chris Moustakas wrote: Είναι ένα σεναριακό και σχεδιαστικό αριστούργημα του απίστευτου διδύμου Αρτιμπάνι-Μοττούρα! Κακώς μπήκε στο ΜΜ και όχι στο ΚΟΜΙΞ, αλλά με ευχαρίστησε ιδιαίτερα το γεγονός ότι συνοδευόταν από αφιέρωμα, ακόμα και μονοσέλιδο, αλλά και το όμορφο ιταλικό εξώφυλλο. Και στην τελική μετράει που τη διαβάσαμε στα ελληνικά και όχι το περιοδικό στο οποίο μπήκε... Ακόμα, βγήκε στην Ιταλία φέτος! Δεν πέρασε ούτε χρόνος!!! Συνεπώς, με άφησε γενικά θετικά έκπληκτο το ΜΜ 178 και με έκανε να θέλω να δω και το πρωτότυπο έργο κάποια στιγμή.
      Cool

      Ισχύει! Δεν έχω προλάβει να το διαβάσω ακόμα αλλά αύριο θα κάτσω να βρω χρόνο οπωσδήποτε!! D

      Nick mick wrote:
      Είδα ότι ο σκιτσογράφος του κόμικ αυτού δούλεψε σε ιστορίες του ΚΟΜΙΞ, και γι' αυτό έφτιαξα άρθρο για αυτό!

      Και πολύ καλά έκανες!! Μπράβο. Επειδή η Καθημερινή τρελάθηκε δεν σημαίνει ότι ιστοριάρες σαν αυτή που έπρεπε να μπουν στο ΚΟΜΙΞ και μπήκαν στο ΜΜ ότι δεν έχουν θέση στη Wiki. Το ίδιο ισχύει για όλες τις παρωδίες που μπουν στο ΜΜ στο μέλλον αλλά και για σειρές (που άρχισαν στο ΚΟΜΙΞ και κατέληξαν αλλού...) όπως οι περιπέτειες του Φαντομία. Θα γίνουν κανονικά σελίδες για αυτές.

        Loading editor
    • Παιδιά τη διάβασα την ιστορία... Πραγματικά υπέροχη! Είχε πολλά όμορφα πράγματα. Καταρχας, υπήρχαν ηθικά διδάγματα, η ανισότητα, η αδικία,  το πόσο εύκολα μπορεί ο όχλος να παρασυρθεί, δολοπλοκίες. Ακόμα και ο χρωματισμός ήταν σημαντικός. Στην αρχή και γενικά μέσα στην ροή της ιστορίας η πόλη φαίνεται φανταχτερή ενώ τα χρώματα είναι πιο έντονα και γενικά πιο σκούρα όταν πάμε στα κάτω μέρος μέρος της πόλης. Στο τέλος αλλάζει αυτό και είναι σαν να συμβολίζει μια νέα εποχή.

      Υπέροχα καρέ από τον Μοττούρα και ξεχωρίζουν το καρέ της πόλης, της σελίδας 55 και 66 που αποκαλύπτεται το ρομπότ και το τελευταίο της ιστορίας. Ειδικά το μεγάλο καρέ της σελίδας 55 είναι για κορνιζάρισμα. Πραγματικά απίστευτη δουλεία και η όλη ροή φάνταζε κινηματογραφική. Αυτό μου αρέσει και στον Μοττούρα. Υπέροχος και συμβολισμός ότι η προσωπικότητα της Μίννι πέρασε στο Ρομπότ τόσο πολύ που του δημιούργησε συναισθήματα. Ήταν τόσο έντονα που τελικά μια μηχανή κατέστρεψε το καθεστώς των μηχανών και τις αδικίας. Δηλαδή, τόσο πολύ επηρεάστηκε ο σωσίας της Μίννι που ξέφυγε από τον έλεγχο του δημιουργού της, Ακόμα πέρασε και το αίσθημα αγάπης για τον Μικ. 

      Πολύ καλοί ήταν και οι χαρακτήρες στους ρόλους τους. Ο καθένας ταίριαζε. Φάση είχαν τα μαλλιά του Μπλακφανγκ, που έκαναν το Μαύρο Φάντασμα να μοιάζει με τρελό επιστήμονα. Μου άρεσε το συνοδευτικό άρθρο και έπρεπε να υπάρχει για μια τέτοια ιστορία. Το μόνο αρνητικό είναι ότι ήθελα και άλλο.

      Το εξώφυλλο είναι φανταστικό. Ο χρωματισμός του είναι απίθανος και έχει υπέροχο σχέδιο. Μου αρέσει πολύ που διατήρησαν όσο γίνεται την γραμματοσειρά της Μητρόπολις όπως στο πρωτότυπο. Μάλλον μιλάμε για το καλύτερο εξώφυλλο που έχουμε δει στο Μίκυ Μάους φέτος. 

      Όπως είπαμε και και πριν αυτή η ιστορία θα έπρεπε να είχε μπει στο ΚΟΜΙΞ και με συνοδευτικό άρθρο 3-4 σελίδων και θα μιλάγαμε για τευχάρα! Δεν δέχομαι καμία δικαιολογία από τον Editor. Τέτοιες ιστορίες πρέπει να αναδικνύονται. Σε πιο μεγάλο μέγεθος θα την είχα απολαύσει περισσότερο κιόλας. Το τεύχος με το Μόμπυ Ντικ ήταν υπέροχο. Δείγμα νέας πλεύσης και ανανέωσης. Έτσι έπρεπε να φερθούν και στη Μητρόπολη.

        Loading editor
    • Θα 'θελα να δω πως θα αναδημοσίευαν αυτό το κόμικ περί κουμμονιστικών ιδεολογιών στην.... Αμερική! (δεδομένου μάλιστα ότι η αμερικάνικη Paramount είχε κάνει ριζικές αλλαγές στην ταινία του Φριτς Λανγκ)

        Loading editor
    • Nick mick wrote:
      Θα 'θελα να δω πως θα αναδημοσίευαν αυτό το κόμικ περί κουμμονιστικών ιδεολογιών στην.... Αμερική! (δεδομένου μάλιστα ότι η αμερικάνικη Paramount είχε κάνει ριζικές αλλαγές στην ταινία του Φριτς Λανγκ)

      Δεν νομίζω να το δημοσίευσουν... Όχι σύντομα τουλάχιστον P 

        Loading editor
    • Γενικά, πολύ δυνατή ιστορία και πολύ "ενήλικη"! Μου αρέσει πολύ αυτό το πιο dark και πιο σοβαρό στυλ κάποιων νέων ιστοριών και πιστεύω πως οι αριθμοί των πωλήσεων, τουλάχιστον στην Ιταλία, θα πείσουν τους ιθύνοντες να αφήσουν να δημιουργηθεί ένα ξεχωριστό ρεύμα Ντίσνεϋ, που δε θα έχει τους γνωστούς παιδικούς περιορισμούς. Όπως είδαμε στο θάνατο του πατέρα του Σκρουτζ στο Βίο και την Πολιτεία, αλλά και την τάση να καταρρίπτονται ταμπού του παρελθόντος, όπως το να μην παρουσιάζονται συγγενείς πρώτου βαθμού (γονείς-παιδιά)...

      Συν το ότι, αν κρίνω από την ελληνική πραγματικότητα, το παιδικό αναγνωστικό κοινό μειώνεται ταχύτατα...

        Loading editor
    • Chris Moustakas wrote:
      Γενικά, πολύ δυνατή ιστορία και πολύ "ενήλικη"! Μου αρέσει πολύ αυτό το πιο dark και πιο σοβαρό στυλ κάποιων νέων ιστοριών και πιστεύω πως οι αριθμοί των πωλήσεων, τουλάχιστον στην Ιταλία, θα πείσουν τους ιθύνοντες να αφήσουν να δημιουργηθεί ένα ξεχωριστό ρεύμα Ντίσνεϋ, που δε θα έχει τους γνωστούς παιδικούς περιορισμούς. Όπως είδαμε στο θάνατο του πατέρα του Σκρουτζ στο Βίο και την Πολιτεία, αλλά και την τάση να καταρρίπτονται ταμπού του παρελθόντος, όπως το να μην παρουσιάζονται συγγενείς πρώτου βαθμού (γονείς-παιδιά)...

      Συμφωνώ. Νομίζω ότι έχουν δει πόσο καλά πάνε οι παρωδίες και για αυτό συνεχίζουν. Θα έχουμε και άλλες το 2018. Κιόλας στις παρωδίες μπορούν να ξεφύγουν με διάφορους τρόπους από τα ταμπού. Ίσως γενικά, καταρριφθούν και άλλα στο μέλλον. Όπως αυτό που είπες. Γενικά, βλέπω πολύ potential για το μέλλον των ιστοριών.

        Loading editor
    • ΚΟΜΙΞ wrote:

      Chris Moustakas wrote:
      Γενικά, πολύ δυνατή ιστορία και πολύ "ενήλικη"! Μου αρέσει πολύ αυτό το πιο dark και πιο σοβαρό στυλ κάποιων νέων ιστοριών και πιστεύω πως οι αριθμοί των πωλήσεων, τουλάχιστον στην Ιταλία, θα πείσουν τους ιθύνοντες να αφήσουν να δημιουργηθεί ένα ξεχωριστό ρεύμα Ντίσνεϋ, που δε θα έχει τους γνωστούς παιδικούς περιορισμούς. Όπως είδαμε στο θάνατο του πατέρα του Σκρουτζ στο Βίο και την Πολιτεία, αλλά και την τάση να καταρρίπτονται ταμπού του παρελθόντος, όπως το να μην παρουσιάζονται συγγενείς πρώτου βαθμού (γονείς-παιδιά)...

      Συμφωνώ. Νομίζω ότι έχουν δει πόσο καλά πάνε οι παρωδίες και για αυτό συνεχίζουν. Θα έχουμε και άλλες το 2018. Κιόλας στις παρωδίες μπορούν να ξεφύγουν με διάφορους τρόπους από τα ταμπού. Ίσως γενικά, καταρριφθούν και άλλα στο μέλλον. Όπως αυτό που είπες. Γενικά, βλέπω πολύ potential για το μέλλον των ιστοριών.

      Ναι και όχι μόνο στις παρωδίες. Διαβάζεις Φάντομ, Μικυ Μυστήριο β κύκλο, ακόμα και Φαντομία και ξεχνάς ότι διαβάζεις Ντίσνευ με την κλασική έννοια των μυκιμαου! Και είμαι σίγουρος ότι στο κοντινό μέλλον θα καθιερωθεί μια στάνταρ εφηβική-ενηλικη εκδοχή των Ντίσνευ χωρίς σοβαρους περιορισμούς (τύπου shonen manga one piece, naruto, bakuman κλπ) που θα τείνει να αντικαταστήσει την τωρινή ντισνευκη κουλτουρα. Αυτή η ιστορία με έκανε να θέλω να κάνω αυτήν την παρατήρηση.

        Loading editor
    • Chris Moustakas wrote:

      Ναι και όχι μόνο στις παρωδίες. Διαβάζεις Φάντομ, Μικυ Μυστήριο β κύκλο, ακόμα και Φαντομία και ξεχνάς ότι διαβάζεις Ντίσνευ με την κλασική έννοια των μυκιμαου! Και είμαι σίγουρος ότι στο κοντινό μέλλον θα καθιερωθεί μια στάνταρ εφηβική-ενηλικη εκδοχή των Ντίσνευ χωρίς σοβαρους περιορισμούς (τύπου shonen manga one piece, naruto, bakuman κλπ) που θα τείνει να αντικαταστήσει την τωρινή ντισνευκη κουλτουρα. Αυτή η ιστορία με έκανε να θέλω να κάνω αυτήν την παρατήρηση.

      Ισχύει. Και το θέμα είναι ότι βρίσκουν έξυπνους τρόπους για να αποφύγουν τους περιορισμούς. Άντε να δούμε τι άλλα καλούδια μας ετοιμάζουν. (που θα τα δούμε στο ΜΜ και όχι στο ΚΟΜΙΞ P)

        Loading editor
    • ΚΟΜΙΞ wrote
      Παιδιά τη διάβασα την ιστορία... Πραγματικά υπέροχη! Είχε πολλά όμορφα πράγματα. Καταρχας, υπήρχαν ηθικά διδάγματα, η ανισότητα, η αδικία,  το πόσο εύκολα μπορεί ο όχλος να παρασυρθεί, δολοπλοκίες. Ακόμα και ο χρωματισμός ήταν σημαντικός. Στην αρχή και γενικά μέσα στην ροή της ιστορίας η πόλη φαίνεται φανταχτερή ενώ τα χρώματα είναι πιο έντονα και γενικά πιο σκούρα όταν πάμε στα κάτω μέρος μέρος της πόλης. Στο τέλος αλλάζει αυτό και είναι σαν να συμβολίζει μια νέα εποχή.

      Υπέροχα καρέ από τον Μοττούρα και ξεχωρίζουν το καρέ της πόλης, της σελίδας 55 και 66 που αποκαλύπτεται το ρομπότ και το τελευταίο της ιστορίας. Ειδικά το μεγάλο καρέ της σελίδας 55 είναι για κορνιζάρισμα. Πραγματικά απίστευτη δουλεία και η όλη ροή φάνταζε κινηματογραφική. Αυτό μου αρέσει και στον Μοττούρα. Υπέροχος και συμβολισμός ότι η προσωπικότητα της Μίννι πέρασε στο Ρομπότ τόσο πολύ που του δημιούργησε συναισθήματα. Ήταν τόσο έντονα που τελικά μια μηχανή κατέστρεψε το καθεστώς των μηχανών και τις αδικίας. Δηλαδή, τόσο πολύ επηρεάστηκε ο σωσίας της Μίννι που ξέφυγε από τον έλεγχο του δημιουργού της, Ακόμα πέρασε και το αίσθημα αγάπης για τον Μικ. 

      Πολύ καλοί ήταν και οι χαρακτήρες στους ρόλους τους. Ο καθένας ταίριαζε. Φάση είχαν τα μαλλιά του Μπλακφανγκ, που έκαναν το Μαύρο Φάντασμα να μοιάζει με τρελό επιστήμονα. Μου άρεσε το συνοδευτικό άρθρο και έπρεπε να υπάρχει για μια τέτοια ιστορία. Το μόνο αρνητικό είναι ότι ήθελα και άλλο.

      Το εξώφυλλο είναι φανταστικό. Ο χρωματισμός του είναι απίθανος και έχει υπέροχο σχέδιο. Μου αρέσει πολύ που διατήρησαν όσο γίνεται την γραμματοσειρά της Μητρόπολις όπως στο πρωτότυπο. Μάλλον μιλάμε για το καλύτερο εξώφυλλο που έχουμε δει στο Μίκυ Μάους φέτος. 

      Όπως είπαμε και και πριν αυτή η ιστορία θα έπρεπε να είχε μπει στο ΚΟΜΙΞ και με συνοδευτικό άρθρο 3-4 σελίδων και θα μιλάγαμε για τευχάρα! Δεν δέχομαι καμία δικαιολογία από τον Editor. Τέτοιες ιστορίες πρέπει να αναδικνύονται. Σε πιο μεγάλο μέγεθος θα την είχα απολαύσει περισσότερο κιόλας. Το τεύχος με το Μόμπυ Ντικ ήταν υπέροχο. Δείγμα νέας πλεύσης και ανανέωσης. Έτσι έπρεπε να φερθούν και στη Μητρόπολη.


        Loading editor
    • Από ότι κατάλαβα ο ανώνυμος φίλος μας συμφωνεί με όσα λέω. Εάν όμως συνεχίσει με τέτοιες απαντήσεις, δηλαδή να μην λέει τίποτα και απλά να βάζει μια άλλη απάντηση με την οποία συμφωνεί θα διαγράφετεαι το ποστ Bighappy

        Loading editor
    • Αυτό μου αρέσει και στον Μοττούρα. Υπέροχος και συμβολισμός ότι η προσωπικότητα της Μίννι πέρασε στο Ρομπότ τόσο πολύ που του δημιούργησε συναισθήματα. Ήταν τόσο έντονα που τελικά μια μηχανή κατέστρεψε το καθεστώς των μηχανών και τις αδικίας. Δηλαδή, τόσο πολύ επηρεάστηκε ο σωσίας της Μίννι που ξέφυγε από τον έλεγχο του δημιουργού της, Ακόμα πέρασε και το αίσθημα αγάπης για τον Μικ. 

      Δεν αμφιβάλλω για το αληθές των λόγων σου, αλλά μπορείς να προειδοποιείς για σπόιλερς. Δεν είχα την χαρά να ακόμα να απολαύσω ούτε την ιστορία σε κόμικς ούτε την ταινία.

        Loading editor
    • Μαύρο Φάντασμα wrote:

      Αυτό μου αρέσει και στον Μοττούρα. Υπέροχος και συμβολισμός ότι η προσωπικότητα της Μίννι πέρασε στο Ρομπότ τόσο πολύ που του δημιούργησε συναισθήματα. Ήταν τόσο έντονα που τελικά μια μηχανή κατέστρεψε το καθεστώς των μηχανών και τις αδικίας. Δηλαδή, τόσο πολύ επηρεάστηκε ο σωσίας της Μίννι που ξέφυγε από τον έλεγχο του δημιουργού της, Ακόμα πέρασε και το αίσθημα αγάπης για τον Μικ. 

      Δεν αμφιβάλλω για το αληθές των λόγων σου, αλλά μπορείς να προειδοποιείς για σπόιλερς. Δεν είχα την χαρά να ακόμα να απολαύσω ούτε την ιστορία σε κόμικς ούτε την ταινία.

      Δεν θυμόμουν ότι είχα γράψει το παραπάνω. Πως περνάει ο καιρός. Συγγνώμη, για το σποίλερ. Απλά τότε που υπήρχε το θρεαντ όλοι είχαμε διαβάσει την ιστορία. Να την διαβάσεις είναι πολύ καλή.

        Loading editor
    • A FANDOM user
        Loading editor
Give Kudos to this message
You've given this message Kudos!
Δείτε ποιος έδωσε Kudos σε αυτό το μήνυμα
Ανακτήθηκε από το "https://komix.fandom.com/el/wiki/Thread:30229".
Community content is available under CC-BY-SA unless otherwise noted.